Verken het dorpje Longyearbyen en vaar daarna mee op expeditiecruise naar Noord-Spitsbergen. Het indrukwekkende sneeuwlandschap en de oneindige legpuzzel van het pakijs verbergen schitterende pooldieren: walvissen, rendieren, walrussen en de ‘Koning van Arctica’, de ijsbeer!
Longyearbyen is de noordelijkste nederzetting ter wereld en het administratieve centrum op het grootste eiland van de Spitsbergen archipel. Geniet van een wandeling door dit voormalig mijnstadje voor je aan boord gaat. Een bezoek aan het houten kerkje en het indrukwekkende poolmuseum lonen zeker de moeite. Atypisch aan het poolgebied, vind je in de omgeving van Longyearbyen meer dan honderd plantensoorten waaronder veel arctische bloeiers. In de vroege avond vertrekt de m/v Plancius en vaart de grote Isfjord in. In deze 75 kilometer lange fjord zien we mogelijk al de eerste walvissen.
Gedurende de nacht varen we naar Raudfjorden in het noordwesten van Spitsbergen. Deze prachtige fjord wordt gedomineerd door spectaculaire gletsjers en is een geliefde plek voor ringelrobben, baardrobben en vaak ook ijsberen. De kliffen bieden ook plaats aan grote kolonies dikbekzeekoeten en drieteenmeeuwen.
Mogelijk bezoeken we het Liefdefjord en varen daar richting de bijna vijf kilometer lange Monaco gletsjer. Het water voor het gletsjerfront is een interessant foerageergebied voor duizenden drieteenmeeuwen, maar ook beluga’s worden regelmatig voor de gletsjer gezien. Het Liefdefjord is echt ijsberengebied en dit bijzondere roofdier wordt dan ook regelmatig waargenomen. Indien we door omstandigheden niet in het fjord kunnen varen, wijken we uit naar een alternatieve route langs de westkust.
We varen de Hinlopen Straat binnen, een zeestraat tussen West-Spitsbergen en Nordaustlandet. In de monding van deze zeestraat maken we kans op blauwe vinvissen en het gebied is de thuisbasis van walrussen, baardrobben, ivoormeeuwen en ijsberen. We wandelen over de arctische toendra van het Lomfjordshalvøya en bekijken vanop de zodiac de vogelkliffen van Alkefjellet. Met zijn tienduizenden dikbekzeekoeten en drieteenmeeuwen zijn deze kliffen een van de hoogtepunten van Spitsbergen. Als de ijssituatie onze doorgang door de Straat van Hinlopen verhindert, nemen we een alternatieve route.
Ten noorden van Nordaustlandet bereiken we het meest noordelijke punt van de reis bij de Sjuøyane, oftewel de Zeven Eilanden. Hier bevinden we ons dichtbij de 81 graden noorderbreedte en slechts duizend kilometer van de geografische Noordpool. IJsberen bevolken de regio, samen met walrussen en ivoormeeuwen. Mogelijk komen we hier ook pakijs tegen en kunnen we deze bijzondere witte woestijn vanop het schip aanschouwen. Het pakijs is de natuurlijke habitat van de ijsbeer. We proberen zeker om ook hier deze prachtige reus te spotten.
Terugkerend naar de westkust van Spitsbergen varen we langs – of indien mogelijk door – het pakijs terwijl we uitkijken naar ijsberen, walrussen en de zeldzame Groenlandse walvis. Ongeveer veertig zeemijl ten westen van Spitsbergen varen we langs de rand van het Continentaal Plat waar vinvissen foerageren in de opwellende stromingen (waarbij koud, voedselrijk water omhoog komt). Bij de monding van de Kongsfjord kan je vaak walvissen zien.
Het eiland Prins Karls Forland is een langgerekt, ruig eiland. Op een vlakke zandrichel liggen regelmatig walrussen te rusten. Een alternatief is de mooie St. Johnfjorden of Trygghamna, in de monding van de Isfjord, waar op de grote vogelklif Alkhornet tienduizenden zeevogels broeden. Onder de klif, op de vruchtbare hellingen, zien we regelmatig rendieren en poolvossen.
Aan ieder avontuur, hoe mooi ook, komt een einde. Je meert af in Longyearbyen, met heel wat impressionante herinneringen op zak!
Je vertrekt vanuit Longyearbyen, de grootste nederzetting van Spitsbergen.
’s Nachts varen we naar Raudfjorden in het noordwesten van Spitsbergen.
Mogelijk bezoeken we de Liefdefjord en varen naar de bijna vijf kilometer lange Monaco gletsjer.
Vandaag varen we de Straat van Hinlopen binnen, een zeestraat tussen West-Spitsbergen en Nordaustlandet.
Ten noorden van Nordaustlandet hopen we het meest noordelijke punt van de reis te bereiken bij de Sjuøyane, oftewel de Zeven Eilanden.
We varen terug naar de westkust van Spitsbergen langs of door het pakijs, terwijl we uitkijken naar ijsberen, walrussen en de zeldzame Groenlandse walvis.
Het eiland Prins Karls Forland is een langgerekt, ruig eiland. Op een vlakke zandrichel liggen regelmatig walrussen te rusten.
Aan ieder avontuur, hoe mooi ook, komt uiteindelijk een einde. Je monstert af in Longyearbyen. Tot ziens!