Reisverslag Duitsland 2024: wolvenweek naar de geboortestreek van Naya

20 februari

Op diverse plaatsen werden we door Edouard, medewerker van welkom wolf opgepikt, op carpool plaatsen langs de E19. Ons groepje bestond uit Edouard de chauffeur, ik zelf die de rest van de periode zou fungeren als bijrijder, Nathalie Devos natuurfotograaf, Marc van Bersel sportvisser, Wanne schapenhouder en natuurliefhebber en 12 jarige zoon Flor , en als laatste Stefan Waegemans natuurfotograaf.

Busje vol werd er met de nodige sanitaire stops, koers gezet naar de brug over de Elbe waar Naya de wolf volgens GPS bevestiging via een drukke brug zou overgestoken zijn 22 december 18. Met de zender halsband aan zal menig chauffeur de wolf voor een verlopen gelopen hand gehouden hebben.

De Elbe zou die datum twee km breed geweest zijn, vol met snel stromend gletsjer ijs water. Een zekere dood voor onze Naya. Het schrandere dier vond mogelijke een geur spoor dat haar van de oever naar de toegang  tot de brug bracht.

Bij deze historische brug voor wolven liefhebbers werden de inzittende van in totaal drie busjes aan elkaar voorgestel. Bus Edouard reeds voorgesteld. Bus Lucas, de boswachter en chauffeur van de groep, bestaande uit Gunther, Koen, Dirk eveneens shot gun Rider en Hilde. In het verloop van ons verhaal bleek Hilde samen met Lucas betaalbare tolken te zijn met oprechte dank. Verder hadden we dan nog Marcel en Marcus.

Bus 3 Jan , bezieler van Welkom wolf en verantwoordelijke uitgever van het magazine landschap had als shot gun Rider Nick, blijkbaar activist in vrije tijd en freelancer website ontwikkeling, Mirella, jan en Anke.

Blijkbaar een ietwat over de grens schrijnend groepje met een liefde voor de natuur en zeker voor de mystieke wolf.

21 februari

De dag begon om 7u, klaarmaken van twee lunchpakketten. Doel wolf gebied Lubtheen, een van de roedelgebieden, de normale wandel afstand zou ongeveer tien km zijn. Echter de huur wagens konden de inrit van het domein niet overbruggen.

Dit wolf gebied waar wolvin Naya was geboren, is een oud schietveld van het Duitse leger. Echter door de aanwezigheid van mogelijk onontplofte munitie waren niet alle wegen toegankelijk. En dit ondervonden we aan de lijven. Het betreden van de paden bracht praktisch onmiddellijk het bezoek van het toezicht personeel.

De grote zand vlakte waar prachtige wild sporen stonden, dus zeker van de aanwezige wolven, was strikt verboden gebied. Op gevaar opgemerkt te worden, voor de twee keer dan. Toch sporen gaan opmeten.

Wat toch een bezoekje opleverde van het toezicht, hoe doen ze het. Zeker afstammelingen van de oost Duitse grens wachters.

23 februari

Ontbijt om 8u en klaarmaken lunchpakket.

Wolf gebied Uhr Gohrde, vlakbij gelegen toch de verplaatsing met de auto gedaan. Het gebied wordt doorsneden door een vrij drukke autoweg. Naarstig speuren naar sporen en uitwerpsels, vloog de tijd weer als een loc op hol. Dit alles om de aanwezigheid van de roedel te bepalen. Heel snel werden tamelijk verse uitwerpsels en vlag indicatie opgemerkt. De wolven waren hier, met een territorium van tweehonderd vierkante kilometer moesten we zeker zijn van hun aanwezigheid voor onze komende stap.

Terug in het hotel, werd het lunchpakketje aangesproken en beslist wat er in de namiddag ging gebeuren. Het was immers een vrije namiddag. Een bezoekje aan een oude ijzeren gordijn wacht toren werd als hoofddoel ingesteld gevolgd door langs de Elbe een vogelspotting te doen. Weer iets nieuw voor mij en zeker geen materiaal voor bij. Toch een zeer aangename middag gehad.

24 februari

Ontbijt om 8u en klaarmaken lunchpakket.

Vandaag stond een bezoekje aan herder Jan (Chewigum Jan, kauwt voortdurend op tuttefrut). De Duitse wolven zijn zo’n 12 jaar geleden terug naar hun heimat gekomen. Omdat hun terug komst voorspeld werd door, instanties zoals bij ons welkom wolf. Besloot Chewigum  Jan, drie jaar eerder op eigen initiatief en toen zonder enige vorm van subsidie. Reeds maatregelen te nemen ter bescherming van zijn dieren. Chewi plaats een verplaatsbare elektrische omheining van 90 cm (normale aanrader 120 cm) en schafte zich naast zijn border Collie’s drijf honden. De Patou, schaap beschermer en bewaker aan. Ofwel de Pyreneese berghond. En is hiermee beloond door tot op heden geen schaap te hebben verloren.

Geboren in de schaapskooi komt deze hond al vroeg in contact met de schapen. Op de leeftijd van twee maand wordt hij al vroeg gescheiden van moeder en nestgenoten. Vanaf nu zal hij/zij, leven tussen de schapen die hij moet beschermen tegen wilde dieren. Zijn dikke witte vacht en afhangende oren maakt dat hij volledig opgaat in de kudde, na een tijdje wordt de hond volledig door de schapen geaccepteerd. Gedurende de eerste twee jaar van zijn leven wordt deze hond niet geaaid noch geknuffeld, noch op wat voor manier ook als huisdier behandeld. Zodat de hond zich zo goed mogelijk kan hechten aan de schapen die hij moet beschermen.

De Patou (Pyreneese berghond) is geen aanvaller. Door hun imposante voorkomen geven ze bij hun optreden een afradende effect op de mogelijke indringer. De eerste reactie van de hond is blaffen om hun aanwezigheid kenbaar te maken, terwijl hij/zij zich tussen de schapen en de indringer plaatst.

Als de indringer deze signalen negeert, of als het roofdier agressief is gaat de hond fysiek contact maken. (Bron: ariege Pyrennees )

Van de schapen terug naar de wolven, het wolvengebied Gartow ligt op de oude Oost/West grens.

Bij aankomst tijd voor het lunchpakket, op een zonnig maar winderig plekje uitkijken op de resten van de patrouille route van Oost Duitse grenswachten. Tijd ook voor een groepsfoto.

Tijdens de verkenning stoten we op een getuigenis van een van de vele tragedie in de geschiedenis van het ijzeren gordijn. In herinnering van de dood van Bernhard Simon (30/07/1945 – 28/10/1963) wiens enige misdaad was dat hij van Duitsland naar Duitsland wou reizen.

Zijn verhaal:

Bernhard Simon woonde samen met zijn broer Siegfried bij hun gescheiden moeder in Leipzig. Hun vader had de DDR al lang verlaten en woonde in de Bondsrepubliek.

De broers besloten samen te vluchten uit de DDR. Een reden voor hun vlucht was de aanstaande oproeping van Siegfried Simon voor militaire dienst in het Nationale Volksleger (NVA).

Op 28 oktober 1963 staken ze ten noordwesten van Zießau de grens over naar de Bondsrepubliek. Tijdens de oversteek raakte Bernhard Simon ernstig gewond door een mijn.

Met hulp van zijn broer wist hij toch de versperringen te overwinnen. Zijn broer liet hem achter in het bos en ging op zoek naar hulp.

Uiteindelijk ontmoette hij grenswachters in het dorp Wirl. Het zoeken naar Bernhard Simon was moeilijk omdat zijn broer in shock verkeerde en in het donker moeite had met oriënteren.

Bernhard werd gevonden, maar stierf als gevolg van ernstig bloedverlies op weg naar het ziekenhuis, kort voor Lüchow.

25 februari

Zonder ontbijt op pad. De vroege vogels hadden toch een koffietje en stukje fruit bemachtigd.

6u 30 vertrek naar het wolf gebied Gohrde. Daar aangekomen gingen we niet naar het linkse, verkende gebied? Maar namen we het rechtse van de autobaan gelegen gebied. Iedereen wist en voelde in de tipjes van de tenen dit is het moment gids Kenny ging ons een wolf laten zien.

Camera en kijkers in de aanslag.

Stilte werd ons aangemaand en dus slopen we als een peloton stormfuseliers door het wolven gebied. Door regelmatig luister momenten aan te houden creëerde Kenny een demping op onze storm passen. Bij elke halte steeg de spanning, iedereen keek naar alle richtingen, in de hoop het juiste moment en richting te begluren. Ouwe Kenny bleef stoïcijns luisteren en kijken.

Er werd attent, gemaakt dat de merel riep, gevolgd door krassende kraaien. Mogelijk waren dit tekenen dat de wolven prooi hadden gemaakt en dus zeker in de buurt waren.

Plots verscheen de wolf vanuit een wolven zijwegje in beeld. Allen kleine Flor reageerde sneller dan Lucky Luke zijn schaduw kan treffen. En had de primeur een bewegende wolf op de gevoelige plaat vast te leggen.

Kenny maakte ons attent op dat de wolf wel eens achter ons terug zou kunnen opduiken.

En inderdaad, een typische jong nieuwsgierig wolven gedrag vertonend, verscheen de wolf in de achterhoede.

Ditmaal flitsen er wat meer camera’s waaronder Natalie en Eduard een mooie foto scoorde. Waarna de wolf weer tussen de bomen verdween.

Blijkbaar had de wolf nog altijd geen duidelijk beeld van ons, een bende achterpoot lopers die te vergelijken waren met beren en toch zich gedroegen als kippen. Toch nog eens loeren?

Zelfs Kenny liep het zijwegje, waar het wolven beestje zich had opgesteld om de 3de blik te gooien, voorbij zonder hem op te merken.

Maar de wolven storm fuselier waren ondanks hun euforie oplettend en wolfje werd opgemerkt en meermaals op de gevoelig plaat vast gelegd.

De terug weg naar het hotel was deels euforisch en deels gelaten. Sommige onder ons hadden ondanks de bereidwillige medewerking van wolfje hem toch niet gezien.

De namiddag van deze heugelijke dag werd gesplitst doorgebracht, een groepje ging vogels spotten, een groepje ging via meditatie zich van de doorstane spanning ontdoen.

Boswachter Lucas organiseerde een ontspannen wandeling in de nabije omgeving. Met beschrijving van plantjes en bomen. Nabij een duidelijke drinkplaats voor de omgeving dieren, werd het lunchpakket aangesneden. Waarbij mening boswachter verhaal ons ter oren kwam.

De avond werd afgesloten met een, net als elke avond trouwens een vegetarisch diner van hoogstaande kwaliteit.

Het toetje kon ik ditmaal ook appreciëren, want de liefhebbers konden morgen ochtend onder leiding van Jan nogmaals een poging doen om wolven te spotten.

26 februari

Het vooropgesteld vertrekuur van 6u indachtig, zat ik om 5u reeds met de koffie in de hand in de start blokken. Ze zouden me niet vergeten.

Ons laatste kans groepje bestaande uit Leider Jan en Co leider Edouard, scherpschutter Natalie, faster als zijn schaduw Flor en pa Wanne, met de” waar is de wolf “mannen Nick en Gil, trok dit gezelschap naar het wolvengebied Gohrde.

Met de laatste richtlijnen tot een succes volle missie, slopen we als indianen met leger bottinekes over de wolven autostrade. De techniek van Kenny indachtig, werd er geluisterd naar elk geluid dat de aanwezigheid van de aanbeden wolf kon verraden.

Maar kraai noch merel roerde zich, toen niet een, maar drie pracht exemplaren van wolven op het midden van de wolven autostrade verschenen. Beide “waar is de wolf”  mannen konden dankzij geleende kijkers de drie wolven bestuderen.

De dieren waren zeer geïnteresseerd in een bewuste plaats van vier op twee meter op hun autostrade. Blijkbaar waren ze op zoek naar de waarheid in de legende, van de vreselijke vals klinkende wolf geluiden voorbrengen twee benige die zich verplaatsen in een ijzeren ding dat stinkt?

Jan en Edouard hadden blijkbaar de vorige nacht een wolven serenade gebracht op die bewuste plaats, spijtig dat het geluid niet was opgenomen.

Restte ons nog een snel hap en het vrijmaken van de kamers en afscheid nemen van onze sympathieke gids Kenny.

Een bezoekje in het wolvencentrum Doverden stond nog op het programma. Na de vrije wolven te hebben waargenomen in hun habitat. Was de aanblik van de wolven in hun kooi niet zo leuk.

Na het bezoek vertrokken de drie busjes ieder afzonderlijk huiswaarts.