Reisverslag Antarctica 2024: de unieke expeditie door de ogen van een deelnemer

In 2024 vond de legendarische STARLING-expeditie naar Antarctica plaats. Deelnemer Christine Van Breusegem zorgde voor een reisverslag.

Mijn meest indrukwekkende reis met STARLING, tot nu toe, was de trip naar Antarctica in november 2024. Ik neem jullie graag mee naar de meest memorabele momenten van die reis. Daar sta je dan, in Ushuaia, op het zuidelijkste punt van het vasteland — de laatste vaste grond voor je inscheept. Even op adem komen van de pittige reis, met gezonde kriebels en het besef: dit wordt geen gewone reis.

Dag 1

Sanders Island op de Falklands: witte stranden, blauwe zee, prachtige wolken, dat was mijn eerste echte kippenvelmoment. We ontdekten al snel kolonies gentoo pinguïns zover je kan kijken, we zagen onze eerste koningspinguïns, maar ook rockhopper pinguïns en magelhaenpinguïns, en een indrukwekkende kolonie van black-browed albatrossen. We stonden gewoon versteld van al dat moois in een prachtig decor.

Dag 2

Onderweg met het schip naar de hoofdstad Stanley werden we plots verrast door een groep dolfijnen die langs de boot zwemmen. Ze bewegen razendsnel, samen met reisgenoot Gery stonden we op het bovendek. Ze volgen de boot een minuut of tien, het gaat allemaal ontzettend snel. Ik was dolblij toen bleek dat een paar foto’s daadwerkelijk scherp bleken te zijn.

Dag 3

Maar op Salisbury Plain op South Georgia kregen we helaas een tegenvaller te verwerken: door de sterke branding konden we niet aan land gaan. Ik had van tevoren al een foto in mijn hoofd van massa’s pinguïns in een besneeuwd landschap, NIET dus. In plaats daarvan gingen we op een Zodiac-cruise, ik was onder de indruk van de reusachtige zeeolifanten – de mannetjes zijn zoveel groter dan de vrouwtjes! Uiteindelijk, in een baai die beschut was tegen de wind, mochten we toch even aan land om tussen de zeeberen en koningspinguïns te staan. We keerden uiteindelijk toch best tevreden terug naar ons schip.

Dag 4

De dag erna kunnen we wel landen op St. Andrews Bay, een magische plek. We zetten voet aan wal tussen de zeeolifanten en zeeberen, over en weer lopende – allez waggelende – koningspinguins. Het weer is ons goedgezind en de omgeving is ronduit prachtig. Het voelde alsof ik in een natuurdocumentaire ben beland, ik hoor de stem van David Attenborough in mijn hoofd, het is echt overweldigend. We komen ogen tekort. We steken een riviertje over en wandelen over twee heuvels naar een werkelijk adembenemend uitzicht. Het geluid van de ontelbare pinguïns komt ons tegemoet. Naar schatting 500 000 volwassen dieren, met talloze kuikens, strekken zich uit van het strand tot aan de bergen en de gletsjer. De ouders zijn soms dagen, weken op zoek naar voedsel en vinden hun kuikens terug op basis van hun unieke geluid.

Dag 5

Binnen in het schip is het aangenaam warm en worden we verwend met interessante lezingen. Soms brengen we de kapitein op de brug een bezoekje en kunnen we op het kleine stukje ijsvrije dek en uit de wind genieten van het uitzicht, zeker wanneer de lucht helderblauw kleurt en het water tot leven komt. Er vliegen aalscholvers voorbij, zeehonden duiken op tussen de golven en pinguïns zijn heerlijk om te observeren: op het vaste land wat onhandig en komisch, maar eenmaal in zee veranderen ze in snelle, gracieuze zwemmers. Op de mooi gevormde unieke ijsschotsen raak je niet uitgekeken.

Dag 6

Met de zodiac worden we aan land gebracht in Fortuna Bay, een adembenemende baai waar strand, duinen en wuivende grassen elkaar afwisselen. Langs de kust trekken de zeeberen zich terug, loom en onaangedaan door onze aanwezigheid. We wandelen tot in het achterste deel van de baai, waar een indrukwekkende kolonie koningpinguïns met hun kuikens samen komt. Voor de zon achter de bergen verdwijnt, benutten we het zachte tegenlicht. Het warme licht omrandt de wollige kuikens en geeft hun silhouetten een zachte gloed — een kort, intens moment waarin licht, landschap en leven samenvallen.

Dag 7

Op weg naar Antarctica helt het schip gevaarlijk over onder de kracht van de storm. De dekken worden gesloten en langs de relingen hangen overal kotszakjes — stille getuigen van de woelige overtocht. Wanneer de storm eindelijk wat aan kracht verliest, mogen we opnieuw naar buiten, het achterdek op. Voorzichtig wagen we ons aan het fotograferen van de Kaapse stormvogels die rakelings over het water scheren. Dat blijkt geen eenvoudige opgave, met het schip in voortdurende beweging en de wind die blijft snijden. Toch is het spektakel overweldigend: golven die uiteenspatten tegen de romp, water dat opschiet in zilveren waaiers, die moeiteloos lijken te dansen boven het kolkende oppervlak.

Dag 8

We komen stilaan in de buurt van Elephant Island, in de South Shetlands. Overal op de besneeuwde hellingen zitten kinbandpinguïns verspreid, als kleine zwarte stippen in de sneeuw. Het schip maakt een rustige cirkel terwijl aan de horizon reusachtige ijsbergen opdoemen. Boven ons speelt de lucht mee: wolken vormen indrukwekkende structuren en tegen een staalblauwe hemel verschijnen prachtige lenticular clouds. Het geheel voelt groots, bijna buitenaards — een landschap waarin zee, ijs en lucht naadloos samenvallen. De diverse en suprgrote ijsschotsen blijven me verbazen

Dag 9

Door het pakijs en de aanhoudende wind worden landing na landing omgezet in zodiac cruises waarbij we een uniek zicht hebben op het vasteland. Maar dan is het eindelijk zover: een landing op Neko Harbour, onze eerste stappen op het Antarctisch schiereiland. We worden met de zodiac door een straat van ijsschotsen naar het vasteland gebracht. Het is wat nevelig, maar dat maakt het moment alleen maar intenser. Het voelt magisch om hier te staan en ik moet menige traantjes wegpinken. Op de hellingen zijn gentoo-pinguïns druk in de weer: ze verzamelen stenen voor hun nesten en volgen vaste paadjes, langs de ene kant omhoog en langs de andere weer naar beneden. Het water voor de gletsjer is spiegelglad. Alles valt hier samen: rust, licht en landschap. Het is puur genieten.

Dag 10

Wandelend met sneeuwschoenen op Damoy Point voelde ik me klein in dit overweldigende landschap. Het bevroren meer, omringd door een oneindige witte leegte, liet me de kracht en kwetsbaarheid van Antarctica tegelijk ervaren.

Dag 11

Varen met de zodiac door het Neumayer Channel is ronduit fenomenaal. Het kanaal ontvouwt zich als een kathedraal van ijs, omringd door steile bergen en imposante gletsjers. Overal drijven ijsbergen, elk met hun eigen vormen, lagen en tinten — van diep kobaltblauw tot melkachtig wit. Blauw ijs is zeer compact met weinig lucht. Hoe compacter het ijs hoe blauwer. Bergen reflecteren in het blauwe rustige water. Deze gelaagde Ijsberg laat zien dat hij niet recent is gevormd maar al duizenden jaren oud kan zijn. De aanwezige steen is afkomstig van rotswanden en is ingevroren.

Dag 12

We varen meerdere keren met het schip door de Neumayer Channel, een prachtige kanaal, telkens opnieuw in een ander licht. We zien zelfs een regenboog, vrij zeldzaam in Antarctica. Het licht is bijzonder en vluchtig. Wolken en mist trekken voorbij, verdwijnen weer, en laten het landschap telkens anders aanvoelen. En dan volgt hét moment waar we de hele reis al naar uitkeken. Op een grote ijsschots verschijnt een eenzame adéliepinguïn. Alleen, stil, perfect in balans tegen de uitgestrektheid van ijs en zee. Het is een beeld waar we van hadden gedroomd: eenvoudig, puur en onvergetelijk.

Dag 13

Dan breekt onze laatste landing aan. Om kwart na vier worden we gewekt, zodat we tegen vijf uur ’s morgens aan land kunnen gaan op Cuverville Island. In het eerste ochtendlicht varen we met de zodiac tussen imposante ijsrotsen door, op weg naar onze landingsplaats. Over het land ligt een gentookolonie verspreid, rustig en vertrouwd in dit ijzige decor. Tussen de kolonie loopt één eenzame adéliepinguïn. Hij komt langzaam, bijna aarzelend, in onze richting gewandeld en lijkt alle tijd te nemen om zich te laten fotograferen — een onverwacht, intiem moment. Rond zeven uur keren we terug naar het schip voor het ontbijt. Stilaan dringt het besef door: dit was onze laatste landing.

Dag 14

Er rest ons nog één zodiaccruise — de laatste van deze reis — en het weer is ons gunstig gezind. De zon breekt door en zet het landschap in een helder licht. Grote ijsschotsen drijven voorbij, met zeehonden die loom liggen te rusten. Diverse soorten aalscholvers duiken op en af. De tijd vliegt voorbij, er is zó veel te zien dat we ogen tekortkomen. Uiteindelijk keren we terug naar het schip voor de lunch, waarna de terugvaart richting Ushuaia begint. De weersvoorspellingen zijn redelijk gunstig voor onze terugvaart door de beruchte Drake Passage. Aan boord wordt het met een glimlach samengevat: “No shake Drake, no lake Drake, but something in between”.

Als je me vraagt wat mij het meest is bijgebleven van deze onvergetelijke reis: de overweldigende natuurpracht, de eindeloze ijslandschappen of de pinguïns en albatrossen. Dan is het vooral het besef van wat écht telt. Antarctica raakte me diep en herinnerde me eraan hoe essentieel het is om met zorg, respecten nederigheid om te gaan met onze kwetsbare natuur.

Ik ben het fijne equipe van Starling uitermate dankbaar voor hun goede zorgen en uitstekende organisatie van deze expeditie.