Reisimpressie natuurreis naar Spanje 2026: oog in oog met de Iberische lynx

In februari 2026 trok een groepje onder begeleiding van Jan Kelchtermans de Spaanse natuur in met een duidelijk doel: oog in oog staan met de Iberische lynx. Het mysterieuze roofdier dwaalt rond in de de ongerepte natuur van Andalusië. Niet enkel een heerlijke streek om te vertoeven, maar ook mooi, ruw en vol leven. Jan is zonder twijfel de meest ervaren lynxenbegeleider van de Lage Landen. Onder zijn hoede mag je zeker zijn van een magische ontmoeting. Zo ook deze keer. Deelneemster Kim van Dijk beschrijft de ontmoeting met vrouwtjeslynx Nigeria tijdens de tweede reis (Iberische lynx special). De beelden van haar zijn genomen door Jan. De andere beelden zijn van deelnemer Paul Cobbaert.

De Achtste Lynx

Boven het water stijgen de laatste ochtenddampen. Een voorzichtig zonnetje laat haar eerste stralen boven de heuvel zien. Leunend tegen de brug wachten we op een otter die er nooit zal komen. “We moeten wel op de lokroep van Jan letten,” zeg ik, en in een korte beweging naar de andere kant van het veld controleer ik of de gids ons al signaleert. Wat ik daar tref, is niet Jan. Daar, op het gras beweegt zich met gracieuze bewegingen dat enigmatische dier waar onze reis om draait. “Hé, een lynx!”, roep ik.

Met zijn rug naar de sierlijke katachtige gekeerd, geeft Paul geen blijk van een reactie. “Laat maar lullen die Nederlander,” zie ik hem denken, en hij blijft stug kijken naar de lege rivier vol denkbeeldige otters. “Nee, kijk! Een lynx.” Tsja, dat overdonderende enthousiasme schiet nu toch écht tekort door mijn eerdere uitbundige pogingen hem een nep-lynx aan te smeren. Aan zijn trui trek ik hem om zodat hij het dier recht in zijn vizier heeft. En eigenlijk slaat het nergens op, dat dat dier daar loopt op dat moment. En slaat het nergens op, dat we daar nog halfdronken, na anderhalf uur slaap, wéér een lynx voorbij zien wandelen. De onwerkelijkheid van dat moment zorgt voor een lachbubbel en er ontstaat een kortstondig compleet hectiek moment.

Ineens is Jan de auto uit en hobbelt Kees als een ongeduldige enthousiasteling achter hem aan. Compleet gefocust op het dier proberen te zien, vergeet Kees hoe hij zijn eigen voeten moet gebruiken en gaat al struikelend ten onder. Compleet onaangedaan door – alweer – een lynx, lopen we bulderend van het lachen linksom over het grasveld. En toch zie ik, vanuit mijn ooghoek, ineens een beweging. Via de bosjes verderop beweegt de lynx naar boven. “Daar gaat ze,” wijs ik aan en we bekijken het dier terwijl ze zich voortbeweegt. Ze is prachtig. Het blijft een onwerkelijk moment, een dier dat in zoveel mysterie is gehuld in haar natuurlijke omgeving. Na luttele seconden verdwijnt ze uit het zicht, waarna we haar, gelukkig, niet meer terug zullen zien. Gelukkig, omdat zij zelf nog kiest waar ze wil staan. En gelukkig voor mij, omdat ik me, zelfs in deze chaos, compleet besef hoe speciaal dit moment was. Ook al stond ik daar te gieren van het lachen, ook al duurde het maar een geringe tijd… Ook al was ze nummer acht.

Wil jij ook kans maken op zo’n magisch moment? Bekijk hier onze toekomstige lynxenreizen naar Spanje.