Najaarsweekendje Hoge Venen 2025: een verslag!

Beginnen in het verre Bütgenbach

Rond 11.00 uur verzamelden we aan het hotel in Bütgenbach. De kamers bleken al klaar, dus iedereen kon meteen met de bagage naar de kamer. Niet veel later trokken we de wandelschoenen aan voor een korte verkenning langs het meer van Bütgenbach. Het werd al snel duidelijk dat er ’s nachts flink wat trek was geweest: overal lieten tjiftjaffen, roodborsten en merels zich zien, en ook soorten als Roodborsttapuit, gekraagde roodstaart, vuurgoudhaan en braamsluiper kwamen op de lijst. Toen een rode wouw majestueus overvloog, klonken de eerste enthousiaste “oohs” en “aahs” van het weekend.

Na deze fijne opwarmer — en kennismaking met elkaar én de Hoge Venen — schoven we aan voor de inmiddels beruchte ‘Luikse balletjes’ waarbij vegetariërs kwijl in de mond krijgen of zelfs overgaan naar de ‘Dark side’.

Met een goed gevulde maag werd het tijd om wat calorieën te verbranden. We reden richting Sourbrodt voor een namiddagwandeling, en nog voor we goed en wel op pad waren, dook onze doelsoort al op: de klapekster! Uiteindelijk kregen we er zelfs twee te zien. Verder vulden roodborsttapuiten, torenvalk, kramsvogels, rode wouw, een mooie groep grote lijsters en tapuit de steeds groeiende soortenlijst aan.

De tijd vloog — zoals altijd — voorbij, en met wat “peper op de staart” trokken we verder naar ee mooi uitzichtspunt nabij Elsenborn. Telkens weer zorgt dit uitgestrekte landschap voor een “WAAAUW”-moment. Het is hier een beetje de ‘Serengeti van de Venen’. We spotten meer dan twintig edelherten en luisterden naar het indrukwekkende burlen van de stieren. In de verte zat nog een klapekster te pronken, alsof hij de dag voor ons afrondde.

Na dit prachtige schouwspel begonnen de magen opnieuw te knorren, en dus trokken we terug naar het hotel, waar ons een overheerlijk diner wachtte — een perfecte afsluiter van een geslaagde eerste dag.

Op naar de Botrange!

Vandaag stond een bezoek aan de Signal de Botrange op het programma. Terwijl we richting de top reden, doken we al snel de mist in — de wolken hingen laag en hulden de hoogste toppen van België in een mysterieuze waas. Ondanks het beperkte zicht hoorden en zagen we toch enkele mooie soorten, waaronder goudvink, rietgors, keep en matkop. Een voorbijscherende adulte blauwe kiekendief werd slechts door een paar gelukkigen opgemerkt.

Na zo’n frisse ochtendwandeling smaakt een ontbijt natuurlijk des te beter! Goed opgeladen trokken we daarna richting Logbiermé, met onderweg een korte stop nabij Malmedy. Daar konden we meteen drie leuke soorten aan onze lijst toevoegen: waterspreeuw, grote gele kwikstaart en ijsvogel. Eenmaal aangekomen in Logbiermé ging het tempo er meteen in — vrijwel direct vloog er een notenkraker over.

Terwijl we het dorpje verder verkenden, zagen we meerdere vogels overvliegen én een paar die rustig bleven zitten. Ook boerenzwaluw, huiszwaluw, groenling en zwarte roodstaart lieten zich nog zien.

Onze broodjeslunch werd een beetje verstoord wanneer een prachtig mannetje beflijster zich even in de top van een boom liet bewonderen — een onverwachte kers op de taart.

Na de lunch reden we terug richting Bütgenbach, met onderweg enkele goedgekozen haltes. De eerste was bij een reeks vijvertjes, waar we ons op een hoger punt installeerden om de omgeving af te speuren. Dat bleek een uitstekende keuze: al snel verschenen er rode wouwen, en in de verte ontdekten we een visarend in een boom. Even later kwam er nog één aanvliegen — en voor we het wisten, hadden we vier Visarenden gezien, waaronder één mooi dichtbij!

De volgende stop was een steengroeve. Nauwelijks aangekomen vonden we al snel een Oehoe, zittend tegen de rotswand. Even later zagen we een tweede vogel, dichter bij en prachtig in beeld, ideaal voor enkele fotootjes. Een nieuwsgierige Zwarte Mees kwam even meegluren, en toen vloog er plots ook nog een klapekster over onze hoofden.

De dag was echter nog niet voorbij. In de schemering haastten we ons wederom naar een uitkijkpunt om de burlende edelherten te bewonderen. Meerdere imposante mannetjes lieten zich zien én horen — telkens weer een magisch moment dat de herfst in de Hoge Venen typeert. Ook hier zat, hoe kan het anders, opnieuw een klapekster. Die soort werkte dit weekend wel uitzonderlijk goed mee!

Toen de duisternis viel, keerden we terug naar het hotel, waar opnieuw een heerlijk diner op ons wachtte; het perfecte slot van een geslaagde dag vol hoogtepunten.

In het spoor van de dwerguil…

Het was een kalme, frisse ochtend toen we opnieuw richting Botrange trokken, op tijd voor een adembenemende zonsopkomst. In de valleien lagen nevel en mistbanken als zachte sluiers over het landschap, en het eerste zonlicht schilderde alles in warme tinten; een magisch tafereel.

Nog voor we goed en wel geïnstalleerd waren, vlogen in de verte twee mannetjes korhoen aan, die zich in de top van een boom neerzetten. Even later liet ook een klapekster zich zien, en een wat late boompieper vloog roepend over. Tijdens een korte wandeling ontdekten we bovendien een vrouwtje korhoen, een mooie bonus!

Na een stevig ontbijt stond de rest van de dag in het teken van boswandelingen, op zoek naar de mysterieuze dwerguil. Ondanks onze inspanningen bleef de soort zich echter goed verborgen; het blijft nu eenmaal een vogel die zich niet zomaar laat zien of horen. Gelukkig kregen we onderweg nog gezelschap van andere leuke soorten, zoals kuifmees, kleine bonte specht en kruisbek.

Ook hier haalde de tijd ons weer in en het was reeds ee eindje na de middag toen we onze luchbroodjes in het veld met veel smaak opaten. Na de late lunch besloot een deel van de groep reeds huiswaarts te keren, maar een paar volharders gaven nog niet op. We waagden een laatste poging op een nieuwe locatie, helaas zonder succes — al leverde het wel nog een fraaie raaf op, een soort die we dit weekend verrassend weinig waren tegengekomen.

Toen de avond viel, sloten we een schitterend, vogelrijk en vooral gezellig Starling-weekend in de Hoge Venen af — met alweer een rugzak vol mooie herinneringen.