Fotografiereis naar Costa Rica 2025: alles waar je als natuurfotograaf van droomt

Fotoverslag Costa Rica 2025 – Dirk Cleiren

Begin 2025 trok reisgids Pieter-Jan naar het mooie Costa Rica. Hier stond fotografie centraal! Een van de deelnemers laat ons meegenieten over wat er die reis te realiseren viel qua foto’s. Geniet!

Wat een reis! Op mijn eerste (en dus voorlopig beste) Starling reis éver, sloot ik me in extremis aan bij de fotoreis naar Costa Rica. Dat was dan ook ineens mijn beste beslissing van 2025! Wat een boeiende variatie aan biotopen, soorten, mede-reizigers én manieren om de natuur ginds te ontdekken. Bij die verschillende manieren sta ik even stil. Het begon met een traditionele fotohut en typische ‘feeders’ waar de vogels op rijp fruit af komen. Maar ook boottochten, korte wandelingen in het oerwoud, ’s nachts met de pillamp op uilentocht of vleermuis-safari en uren aan feeders waar kolibri’s voor je neus zoetigheid komen oplikken. Wat was me dat een reis om ook zelf vingers en duimen van af te likken! Dit waren de 7 methodes.

Manier 1: Traditionele ‘Bence Mathé’ stijl hutfotografie

We hebben het één keer meegemaakt: een typische lage standpunt fotohut met aas om roofvogels aan te trekken. De Hongaar Bence Mathé is als pionier van dit soort fotografie met deze hut ook in Costa Rica aan de slag gegaan. Maar met wàt voor doelsoort: de Koningsgier! Vlak voor je neus. De frequente regen in dit land helpt je dan ook wat andere foto’s te maken. De Kuifcaracara komt graag een stukje eten stelen.

Methode 2: luxe voederplaatsen

Het klinkt decadent: statief met telelens op enkele meters van een hoop fruit op ooghoogte, je pint op het tafeltje naast je, lekker beschut tegen de regen en de ene na de andere prachtige vogelsoort komt voor je neus van dat fruit eten. Bij die luxueuze weelde komt wel de uitdaging om er natuurlijk ogende of boeiende actiebeelden van te maken, zonder die banaan met een nagel door mee in beeld te hebben. De soortenrijkdom is overweldigend en de oplettende fotograaf kan er ook minder evidente beelden maken.

Methode 3: nog even wat slaap uitstellen

Met de hulp van lokale gidsen, konden we in de pikkedonker heel wat uilen en potoos spotten. Onze eigen Starling gids Pieter-Jan kon er ook wat van: gewapend met heel wat flitsers en statieven, stelden we ons uren op in het regenwoud, om vleermuizen te zien eten van bloemen. Maar soms moest je gewoon in je hotel van je tafel opstaan om naastje roodoogkikkers te gaan fotograferen. Dat waren van die dagen dat je de volgende ochtend zelf nog rode oogjes had van de korte nachtrust.

Methode 4: wandelen door het oerwoud

In het regenwoud zelf op zoek gaan naar allerlei flora en fauna: een pak moeilijker dan je misschien zou denken. Maar toch hebben de verschillende korte wandelingen en tussenstops een waardevolle aanvulling op het gemaakte beeldmateriaal opgeleverd. Met beelden van ara’s, vleermuizen, apen, pijlgifkikkers, parasolmieren, uilen, drogons, tot zelfs een helmbasilisk die over het water liep.

Methode 5: de boot op!

Het trage verplaatsen met bootjes op moerassen, rivieren en lagunes, leverde steevastandere landschappen op, reigers en jacana’s vanaf een laag standpunt. Vanaf het bootjeheb je in je omgeving ook kans op nog heel wat andere fauna. Snel zijn is dan deboodschap. Deze trips waren dan ook een mooie aanvulling in het reisprogramma.

Methode 6: kolibri’s lokken met zoetigheid

Een variant op het fruit voor toucans en andere grote vogels, zijn de feeders voor kolibri’s. Als je niet oplet verlies je alle tijdsbesef, een grote opdracht in het selecteren van alleen de allerbeste kolibri foto’s is dan je lot. Maar ook zonder camera is dit een hele beleving. Wat een snelheid, wat een kleuren!

Tot slot: Methode 7: wachten op de Quetzal

In het hooggebergte van het zuiden krioelt het niet alleen van prachtige endemische kolibri’s, het is ook de bakermat van de Quetzal. Een natte droom voor menig natuurliefhebber en natuurfotograaf is dan ook om ze hier in hun natuurlijke setting bezig te zien. De lokale gidsen weten altijd wel ergens een boom waar ze geregeld wilde avocado’s komen eten. Wachten – en misschien een schietgebedje – is wat je dan te doen staat. In de hoop dat het lukt. En we hadden geluk. Maar eigenlijk was de hele reiseen aaneenrijging van wonderlijke momenten. We hebben er ongetwijfeld het beste uitgeperst qua mogelijkheden, met een mix van pure natuurbeleving en dan weer hardef ocus op de fotografie. Dit was wel de eerste, maar zeker niet mijn laatste Starling reis!