Reisverslag Antarctica 2024 op Starling’s wijze: door de ogen van een vogelkijker

Na een tussenstop in Buenos Aires kwamen we aan in Ushuaia. Het uitzicht tijdens de landing was fantastisch. Langs de ene kant het gigantische Beagle Channel en langs de andere kant de besneeuwde toppen van het gebergte in Patagonië, een paradijs op aarde. Na de check-in in ons hotel was het nog enkele uren licht. Tijd om op ontdekking te gaan in de omgeving van de lokale haven. Wat zouden we anders doen? We waren heel blij dat we eindelijk op onze bestemming waren. Eerste nieuwe soorten als black-bellied cinclodes, buff-winged cinclodes, prachtige dolphin gulls, rock shags en sneller als verwacht: een Andean condor boven het dorp! Fameuze southern giant petrels foerageerden langs de kant van het water.  Op de grasveldjes zaten mooie mannetjes austral negrito’s, hier in hun broedgebied.

STARLING had enkele excursies ingepland en daar pikte ik mee op in. De eerste volle dag rond Ushuaia was een dag om nooit meer te vergeten. In de voormiddag deden we een relatief kleine maar geslaagde bootexcursie op het Beagle Channel en toerden wat rond enkele eilandjes. Zowel fotografen als vogelkijkers konden zich goed bezighouden. De tocht leverde noemenswaardige soorten op zoals Chilean skua, Fuegian steamer duck, blackish cinclodes en enkele juveniele Magellanic penguins: mijn eerste pinguïnsoort! Yes! Op de terugweg richting de haven zag ik in mijn ooghoek iets klein zwart-wit dobberen. Binnen enkele seconden lag het bootje in een mooie positie, een Magellanic diving petrel vlakbij! Iedereen happy! Enkele minuten ervoor waren we over deze soort nog bezig, de stuurman van het bootje had die nog maar enkele malen gezien. In de namiddag vertoefden we in het park Tierra Del Fuego. Niet alle targets werden hier gevonden maar we waren tevreden met fire-eyed diucon, tufted tit-tyrant, thorn-tailed rayadito en ik had het geluk om een white-throated treerunner te spotten. De tijd om te vogelen was hier beperkt maar we waren toch blij met deze specialisten van de bossen in Patagonië… Een Patagonische vos was best ook een fijne waarneming!

Het was lang licht dus we besloten nog een poging te doen voor Magellanic snipe vlakbij Ushuaia. Verrassend genoeg lukte dit meteen, ik vond een foeragerende vogel vlak langs het pad. De volgende avond was waarschijnlijk hetzelfde exemplaar op een grasbult aan het baltsen. Geweldig om te zien.

De volgende dag lag de focus op vogels kijken langs het stortveld van Ushuaia met hier nog enkele nieuwe tripsoorten. White-troated caracara en black-chested buzzard-eagle waren van dichtbij te zien. Ondanks de vuile omgeving was het toch de moeite om hier een bezoek aan te brengen. Een mooi mannetje Patagonian sierra finch pleisterde hier ook. Hierna reden we richting de Garibaldi-pass. Van hieruit deden we een lange wandeling maar de bossen bleken hier vrij leeg op vogelgebied. Bunkeren richting de flanken van de bergen zat er niet in. Het had net weer flink gesneeuwd en het ijzelde. De omstandigheden waren net iets te slecht om op zoek te gaan naar seedsnipes. Dat is voor een volgende keer…

In de voormiddag was er nog net wat tijd voor één kleine excursie, niet ver van Puerto Almanza. Een prachtig mannetje Magellanic woodpecker werd knap waargenomen en wat pishen leverde nog mooie White-crested Elaenia’s op en zeer makke thorn-tailed rayadito’s. Enkele southern giant petrels en dolphin gulls zaten in de baai te eten van een aangespoelde dode vinvis, toch wel bijzonder om te zien.  Een andere groep zag ook nog een Austral pygmy-owl die dag… Daar was ik even jaloers op maar er zullen wellicht wel nog veel lifers volgen…

In de latere namiddag was het tijd om in het te schepen! Eindelijk die boot op. De reis was al lang bezig maar dit is gewoon een nieuw hoofdstuk van de reis. Via het Beagle Channel ging het schip oostwaarts. Een kille wind stak op en de eerste die-hards stonden al te turen op het dek. Maar eerst was het tijd voor de safety-drill, iedereen kon zijn oranje reddingsvest aantrekken. Ook was er een welkomstwoordje van de kapitein,  de expeditieleider en uiteraard van STARLING zelf! Het was al snel schemer maar buiten enkele southern fulmars vloog er bitter weinig langs. In de lounge bladerde ik nog snel in een vogelboek uit de bibliotheek, die kenmerken van verschillende petrels zullen morgen van pas komen…

Een volle dag op zee richting de Falklands stond te wachten. Zeedagen heb je uiteraard op zo’n reis. Sommigen brengen die door in de kajuit of in de lounge. Zowel STARLING Reizen, Nordic Vision als Oceanwide zelf hadden af en toe enkele presentaties of workshops in elkaar gestoken om de zeedagen wat te breken of op te vrolijken. Ik daarentegen bracht ze bijna steeds buiten door, samen met enkele andere fanatiekelingen. Ik was al vroeg uit de veren en probeerde dus al snel op het dek te staan. Een koekje bij de koffiemachine was snel genomen en bij het buitenkomen op het dek was er al direct wat animo te beleven. Enkele pintado petrels scheerde langs de boot. We zaten gek genoeg nog niet erg ver op de oceaan, het vasteland van Argentinië was in de eerste ochtenduren nog steeds zichtbaar. Vele uren turen leverde toch wel wat op. Opnieuw kon een Magellanic diving-petrel gevonden worden, vanaf het dek op dit grote schip leek die plots veel kleiner. Enkele slender-billed prions, grey-backed storm-petrels, northern giant petrels werden opgepikt en de eerste grey-headed albatros en southern royal albatrosses kondigde zich aan! Die albatrossen, wat een vogels! Zo genieten als ze lekker dicht voorbijkomen op ooghoogte! Door de vele wind was er best wel wat beweging op het schip.

De eerste bestemming kwam in zicht: Carcass Island! Met een prachtige zonsopgang was het uitzicht op de Falklandeilanden fantastisch. Steile rotsen vol zeevogels staken boven de gouden glinsterende horizon uit. Tientallen black-browed albatrosses vlogen rond en ook enkele common diving-petrels vlogen telkens dichtbij weg bij het schip. De omstandigheden voor een landing waren zeer gunstig dus iedereen maakte zich klaar. Verschillende laagjes kledij, handschoenen, waterdichte tas voor de rugzak, laarzen, … er kwam veel bij kijken maar een goede voorbereiding is het halve werk! Eens aan land was het meteen prijs. Cobb’s wrens verwelkomden ons al op het strand. Enkele blackisch cinclodes foerageerden op aangespoelde wieren en een variable hawk vloog over. Op het strand zaten tevens enkele Magellanic oystercatchers. Kelp goose en upland goose zagen we eerder al in Ushuaia maar zaten hier toch een stukje dichter. Wat een aankomst en de wandeling richting de pinguïns moest nog beginnen! De temperaturen waren hier toch wat hoger dan ik had verwacht, een laagje minder was al snel uit. Met het materiaal om je nek en het verbod om je rugzak niet op de grond te zetten, een lastigere klus dan verwacht. Het uitgestippelde pad passeerde langs een kolonie gentoo penguins, enkele verspreide broedholen van Magellanic penguins en een enkele king penguin zat hier verrassend heel eenzaam. Verder werd er goed gevogeld en bijna alles werkte hier mee. Striated caracara, white-bridled finch, yellow-billed teal, dark-faced ground tyrant, long-tailed meadowlark, grass wren, ruddy headed goose en enkele falkland steamer ducks. Die laatste soort mocht uiteraard niet ontbreken op deze locatie. Na wat aanwijswerk kregen velen ook een Magellanic snipe in beeld. Die baltste hier weer open en bloot op een grasbult, toch heel wat anders dan onze watersnippen qua gedrag en geluid. De wandeling van twee kilometer eindigde aan een kleine cottage. Tijd voor English coffee & tea met bijhorende zoete lekkernijen. Heel welgekomen!

In de namiddag stond Saunders Beach op het programma. Met een laagje minder maakte we ook hier weer een fijne uitgestippelde kleine wandeling om niet minder dan vijf soorten pingüins te zoeken. Het was een korte heen-en-terugweg met verschillende uitkijkposten om te fotograferen. Vooral de kolonie northern rockhoppers was hier zeker de moeite. Het zou zelfs de enige kolonie van deze soort zijn van deze reis. Een kleine kolonie black-browed albatrosses kon ook bekeken worden vanaf een korte waarnemersafstand. De lente was hier duidelijk begonnen. De eerste eieren lagen op het nest en koppeltjes waren aan het baltsen. Langs het pad kwamen steeds enkele Magellanic penguins in groepjes aan vanaf de kustzone. Op die zone zat ook nog een mini-kolonie king penguins, de donskuikens waren al flink groot. De fotogenieke adulte vogels kregen hier al veel aandacht, wat gaat dat worden op South Georgie? Enkele snowy sheatbills werden hier ook genoteerd.

Op de tweede dag op de Falklands stond een bezoek aan Stanley op het programma. Enkele peale’s dolhpins konden vrij goed gespot worden vanaf het dek bij het varen richting de haven van Stanley. Aan het ontbijt waren er opvallend minder mensen aanwezig. De nacht was voor sommige iets te woelig verlopen… Elke reiziger kon kiezen om Stanley zelf te verkennen of om mee te gaan op excursie met een mini-van.  Op de aanlegsteiger van de zodiac lagen enkele Patagonische zeeleeuwen en in de haven zwom een kortsnuitdolfijn. De twee hoofdtargets rond Yorke Point waren hier ongetwijfeld de rufous-chested dotterels en de two-banded plovers. Beide soorten konden vrij gemakkelijk gevonden worden aan het einde van de wandeling. Op een meertje zwom een koppeltje white-tufted grebe en op het veen rondom foerageerde een mooie Magellanic snipe. Ook de flora kreeg hier aandacht dankzij een gids van Oceanwide. Fans van ondersoorten kwamen hier aan hun trekken. Turkey vulture, grass wren, black-crowned night-heron en long-tailed meadowlark hebben hier allemaal hun eigen endemische ondersoort. Een kolonie van de gentoo penguins in een duingebied met wit zand was hier zeker ook een fraai zicht.

ZELF BELEVEN? MEER INFORMATIE OVER DE REIS IN 2027

Kort na de middag werd het anker al bovengehaald en begon de tocht naar South Georgia. Bij het uitvaren vlogen grote groepen sooty shearwaters langs. Minstens twee great shearwaters pikte ik er snel uit.  Toch wel spectaculair om te zien, dit beeld had ik nog maar zelden gezien. Honderden vogels passeerden in lange slierten.  Twee volle dagen op zee stonden te wachten. Twee dagen telkens meer dan 12 uur turen op zee! De eerste dichte white-chinned Petrels konden goed bekeken worden en er leek meer activiteit te komen van de grey-headed albatross. De mooiste waarneming van de dag waren enkele zandloperdolfijnen die kwamen meeliften op de golven. ’s Avonds stond ik met STARLING -gids Geert nog op het dek toen een onverwachte stormvogel passeerde. Een Atlantic petrel werd luid aangekondigd doorheen de walkie-talkies!

De eerste volle dag op zee richting South Georgia was een succes. Hoewel het eerst koud en grijs weer was, klaarde het langzaam op. Mijn plan was vandaag om de prions wat deftiger te bekijken en te fotograferen. Toch een lastige groep maar na de zoveelste prion in de kijker begin je ze toch wel te kennen… De eerste van de vele Antarctic prions kondigde zich aan en verrassend genoeg vlogen meerdere Atlantic petrels langs vandaag. Wat zijn die knap! Meerdere vogels kwamen langs de achterkant van het schip keilen om dan weer te verdwijnen. Andere nieuwe tripsoorten waren white–headed petrel, light-mantled albatross, black-bellied storm-petrel, soft-plumaged petrel, macaroni penguin (midden op de oceaan!), blue petrel, Kerguelen petrel en een mogelijke juveniele Tristan albatross. Hoewel Mr. Shirihai het een overtuigende Tristan vindt, zal het toch een spec. blijven zonder een DNA-staal…

In de namiddag werd er op grote afstand een groep foeragerende bultruggen gevonden, het schip zette koers richting de dieren en nog geen halfuur later stond iedereen op het dek. Een prachtig shouwspel van bultruggen met daar rond een grote groep Antarctic prions. Honderden, een adembenemend zicht! Een white–headed petrel vloog er wat tussen, dat maakte het plaatje wel helemaal af! Een gewone vinvis die de boot langs achteren inhaalde was spectaculair om te zien. De vinvis haalde een snelheid van meer dan 45 kilometer per uur en sprong telkens boven het water uit. Het was op dat moment erg druk op het achterdek. Voor veel deelnemers zelfs de waarneming van de reis zo blijkt!

De tweede zeedag richting South Georgia vanaf Stanley verliep een stuk rustiger op vogelgebied maar er was toch wel weer genoeg om ons bezig te houden. Door de hoge golven was het dek op de boeg toe. Op het laagste dek achteraan probeerde ik met succes een South Georgia diving-petrel op foto te krijgen. Ze bleken net op te vliegen als het schip gepasseerd was naast hen. Het was dus gewoon wachten tot er eentje boven kwam en opvloog. Ik probeerde opnieuw zoveel mogelijk prions te fotograferen. De dichtheid aan prions was enorm, ze werden echt mijn favoriete zeevogels! De aantallen blue petrels namen gestaag toe en light-mantled albatrosses stalen echt de show! Wat een juweeltjes zijn het toch. Het blauwe lijntje op de snavel en de witte halve oogring zijn kenmerken om van te smullen als je ze beeldvullend in de kijker hebt. Ik ben grote fan! Ze komen precies uit een stripboek. De eerste ijsbergen kwamen ook in zicht, sommige wel tientallen meterslang en de kapitein was bereid om een toertje te varen rond zo’n witte reus!

Bij het naderen van het fameuze eiland South Georgia werden de toppen van South Georgia al snel zichtbaar. De spitse toppen met besneeuwde flanken deden me denken aan Spitsbergen maar dan nog woester. Iedereen had er zin in, de verwachtingen lagen hier heel hoog. We kregen veel info over het eiland en de voorschriften om het eiland te betreden. De rugzakken, laarzen en kledij werden met stofzuiger en naald tot in detail proper gemaakt. Geen enkel zaadje of steentje van buitenaf mag het magische eiland bereiken. Op het eiland zitten ze al met genoeg exoten en verspreiding van ziekten willen we met een schip toeristen zeker en vast vermijden…

De eerste landingsplaats van de dag werd geskipt door de opgelopen vertraging. Door de hoge golven richting South Georgia maakte het schip iets minder snelheid. We zetten meteen koers richting een tweede locatie. Nog enkele uren extra op het water maar ook weer kansen voor nieuwe zeezoogdieren. Plots schreeuwde Diederik het uit: ORKA ORKA ORKA! Vlak bij het schip kwamen ze boven, een kleine groep met daartussen een enorm mannetje met een hoge rugvin. Opnieuw stond iedereen op het dek, zo’n grote zoogdieren zijn duidelijk toch wat meer in de smaak dan die zeevogels…

Vanaf het schip werden de wateren goed in het oog gehouden. In deze wateren is echt heel veel mogelijk! Drie snow petrels hingen in de ochtend al plots vlak achter het schip te fladderen bij elkaar. Niet keilend zoals een andere petrel maar zelfs strak vliegend zoals een duif. Een fairy prion bleek aan de hand van de foto’s ook al heel de dag langs de boot te hangen.  Verder werd het vogellijstje nog aangevuld met een mooie adulte snowy albatross, South Georgia shag en Antarctic tern.

Alles werd voorbereid om aan land te gaan in Salisbury Plain. Het uitzicht op de kolonies van de king penguins was fantastisch. Hier zouden zo’n 70 000 paren zitten! Honderden vogels zaten langs de kustlijn en de hellingen zaten werkelijk vol. Hun geluid was ook te horen tot op het schip. Helaas kon de landing niet doorgaan. Er bleken te veel Kerguelenzeeberen aanwezig aan de waterlijn te zitten en de golfslag was iets te hoog om de veiligheid te garanderen. Gelukkig was er nog een alternatief. Alle zodiacs werden te water gelaten en zo konden de pinguinkolonies toch nog dichter bekeken worden. In een beschutte baai lukt het toch nog kort om aan land te gaan. Eindelijk zien we die fotogenieke king penguins met meerdere van dichtbij. Ze zijn zo tam als iets en enkele zijn zelfs heel nieuwsgierig. Toch moeilijk om die afstand van vijf meter te respecteren soms, de eerste Pinguïnselfies werden hier ook genomen. Op korte afstand houden stoere mannetjes van de Kerguelenzeebeer de wacht. Enkele southern giant petrels zaten op het water, leuk om ze op van vlakbij te bestuderen.

Op de tweede dag rond South Georgia waren de omstandigheden gelukkig stukken beter voor een geslaagde landing. St. Andrew’s Bay werd twee keer bezocht. Een eerste maal in de vroege ochtenduurtjes voor wie wilde en een tweede maal in de voormiddag op een normaal uur. De landschappen rondom waren fantastisch. Dit was echt een van de meest fotogenieke locaties van het eiland. Een puur landschap, echt genieten hier. Een rivier door het landschap, kustlijn, groene grazige valleien, bergflanken en natuurlijk al die pinguïns. Er leven hier meer dan vijfhonderdduizend paren!  Op het einde van het uitgezette pad was er een uitzicht op een zeer grote kolonie op de voet van een gletsjer.  Het uitzicht op de kolonie met de roepende jongen was fenomenaal, je werd er zelfs een beetje emo van! Overweldigend… Tijdens de ochtendexcursie vond een deelnemer een melanistische king penguin, bijna volledig zwart! Verrassend om dit tegen te komen. De waarneming haalde zelfs het VRT-nieuws. Een STARLING-gids wachtte tijdens de tweede excursie iedereen op bij de zwarte pinguïn, geen enkele deelnemer mocht passeren na het zien van deze gekke vogel! Helaas was er geen enkel spoor van die South Georgia pipit.

De landing op de tweede locatie van de dag werd helaas afgeblazen. Gold Harbour stond op de planning, een plaats met nog meer pinguïns! Het prospectieteam van Oceanwide vond enkele zieke en dode zeehonden op waterlijn. Opnieuw werden alle zodiacs op het water gelaten en konden we op verkenning gaan. Qua vogelwaarnemingen valt het tegen. We zijn wel blij met enkele mooie Antarctic terns en South Georgia pintails. Southern giant petrels vlogen als gieren op de kadavers van zuidelijke zeeolifanten. Een leucistische jonge Kerguelenzeebeer was hier toch wel een speciale waarneming. Het was een koude maar mooie zodiactocht. De kansen voor die pieper werden nu wel erg klein en op deze manier van vogels kijken is het wel erg moeilijk… Morgen misschien?

Die pieper, op de derde dag moest het gebeuren! Twee landingen stonden op het programma: Grytvicken en Fortuna Bay. Na opnieuw een grondige check van kledij en laarzen krijgen we toestemming om South Georgia verder te ontdekken. In Grytvicken brengen we een bezoek aan het ‘whaling station’, het museum, post office en de plaatselijke kerk.  Bij het graf van Shackleton werd ook een wiskey achterovergeslagen. Niet minder dan 175.00 walvissen werden op deze site aan wal getrokken om tot blubber te verwerken, onvoorstelbaar! We kregen ook een mooie stempel in onze reispas. In de namiddag zette het rustige en zonnige weer verder en kon een mooie kleine heen- en terugwandeling gemaakt worden in Fortuna Bay. Ik zocht meteen in de juiste biotoop naar die pieper. Ik wilde hem graag zien. Dit zou een goede locatie zijn met enkele zeer recente waarnemingen. De wandeling passeerde opnieuw langs een kolonie king penguins. De dichtheid aan Keguelenzeeberen en zuidelijke zeeolifaten was hier enorm, fantastisch om te zien. Enkele brown skua’s zaten ook op het nest. Net toen de eerste deelnemers op de zodiac zaten richting het schip ontdekte STARLING-gids Geert Beckers net achter me op de flank een South Georgia pipit. Oef, ik ben hem zeer dankbaar. Weer een held! De enige zangvogel van South Georgia wil je toch niet missen? De soort doet het de laatste jaren terug beter na intensieve rattenbestrijdijng.

Meerdere mensen zijn blij met de pieper en met een glimlach komen we terug op het schip. Er wordt beslist om al koers te zetten richting Antarctica. Eigenlijk het echte finale einddoel van deze reis. Normaal zouden we de volgende dag nog een halve dag vertoeven op het eiland maar door een naderende storm worden de plannen dus gewijzigd.

ZELF BELEVEN? MEER INFORMATIE OVER DE REIS IN 2027

De nacht was vrij woelig maar gelukkig geen zieken in de 4-persoonskajuit. Het contrast was groot. De dag ervoor stonden we nog te kijken op een prachtig landschap in de zon terwijl het nu grijs en winderig was. Het buitendek was tijdelijk gesloten door het koude slechte weer. Vanaf de brug kon met momenten nog wel wat gekeken worden maar hier viel weinig te beleven. De weersvoorspellingen werden ’s avonds meegedeeld, het zou nog wat onstuimiger worden. “One hand for te ship” zal een belangrijke regel worden de komende uren… Gelukkig waren er slechts kleine verwondingen: een vinger tussen de deur en een snijwonde… Buiten op het dek werden windsnelheden gemeten tot 9 beaufort. Zelfs de borden moesten eraan geloven in het restaurant en het eten werd uitzonderlijk aan tafel geserveerd.

Drie dagen zaten we op volle zee. Naar mate we dichter in de buurt kwamen van het Antarctische schiereiland werden de weersomstandigheden wel iets beter. Het was nog steeds grijs en regenachtig maar enkele dekken gingen terug open. Het was vooral uitkijken naar de volgende excursie. Iedereen had zin om de benen nog eens te strekken. Na drie en een halve dag kwam de eerste bestemming eindelijk het in zicht. Door de vele wind stonden we terug achter op schema maar de eerste eilanden van het Antarctisch Schiereiland werden bereikt: Point Wild en Elephant Island. Het zicht op de bergen was fantastisch, helaas konden we geen cruise maken met de zodiac. De wind en de deining zijn opnieuw flinke spelbrekers. Een stukje cultuur werd hier ook meegepikt: het standbeeld van Captain Luis Pardo Villalon. De eerste chinstrap penguins werden gespot en er springt er ook eentje vlak bij de boot. Het water is hier heel helder en je kan ze goed volgen onder water. Een prachtig zicht. Deze pinguïnsoort zit vaak hoger op de toppen waar wind de sneeuw sneller wegblaast in het voorjaar. Bultruggen en gewone vinvissen zijn ook veel aanwezig. Overal worden blows gespot! Het weer klaart op en na het binnenhalen van het anker zetten we koers naar Penguin Island waar we de volgende dag een landing zullen maken. Een enorme groep van honderden pintado petrels vliegt rondom het schip, met op de achtergrond grote ijsbergen. Een spectaculair zicht! Naarmate de avond valt vliegen wel nog enkele black-bellied storm-petrels vlak voor de boeg langs en de eerste Antarctic skuas worden ook gespot!

Penguin Island maakt deel uit van de South Shetland Islands maar opnieuw zorgt de wind voor een volgende teleurstelling.  We kunnen niet aan land door de vele wind en het vele ijs in de branding. Er wordt toch beslist om een kleine cruise te maken met de zodiac langs de rand van het eiland. In de windluwe zone kunnen we zeker wel wat vogels spotten. De eerste Antarctic shags vliegen hier mooi dichtbij en de chinstrap penguins zitten nu ook veel dichter. Ze komen zelfs net naast de zodiac gedoken, fantastisch. De golfslag is toch sterk en we houden het niet droog, de waterdichte kledij komt voor de eerste keer echt goed van pas. Het wordt even spannend als we door de Walkie Talkie horen dat de wind toch terug toe is genomen en dat we even moeten blijven dobberen voor we terug mogen naar de boot. Ondertussen begon iedereen wel wat af te koelen en was het toch tijd om terug aan boord te gaan. Bij elke golf klotste er wel een emmer water neer in de zodiac, de onderbroek onder de regenbroek werd zelfs nat. De hotelmanager wachtte iedereen op met een warme chocomelk met wat sterke drank in, zeer welgekomen! Het schip zette hierna koers in westelijke richting naar de noordrand van het schiereiland van Antarctica. Het wordt mistig en we konden alleen maar hopen op beter weer. Gaan we wel eens deftig aan land kunnen?

In de vroege ochtend staan er verrassend toch al wat mensen op het dek. We zitten ondertussen in de Gerlache Strait. We passeren meer en meer ijsbergen, het dek is gevaarlijk glad en we zien door de mist besneeuwde hellingen verschijnen. Enkele bultruggen worden waargenomen maar verder is het echt zoeken naar leuke waarnemingen. Ik krijg wel weer een orka in beeld. Een vin van een mannetje steekt af en toe het water uit. Twee vrouwtjes zijn er ook bij en met wat werk van de stuurman krijgen we ze nu ook weer voor even goed te zien.

Na het ontbijt maken we ons klaar voor een landing aan Orne Harbour, we hebben een mooi zicht op Spitgot Peak. Het landschap is adembenemend en het is stil in deze relatief kleine baai. Langs de ene kant kijken we naar kolonies chinstrap penguins en aan de andere kant kan je blijven kijken naar alle verschillende kleurschakeringen in het gletsjerijs. Door het vele ijs in de branding kunnen we opnieuw geen landing maken. Plan B wordt opnieuw bovengehaald. Een kleine teleurstelling maar een korte zodiaccruise wordt gemaakt.

De enige krabbeneter van de reis ligt hier op het ijs. Het zou een van de meest algemene zoogdieren zijn van Antarctica! Qua vogels is het hier zoals verwacht verrassend rustig maar we blijven steeds scannen voor een emperor penguin, dat zou toch echt vet zijn! We zien enkele brown skuas, Antarctic shags en gentoo penguins staan op de oever in de sneeuw.  Een snow petrel zit ter plaatse op het ijs en vliegt wat rond in de omgeving. In de verrekijker een prachtig zicht, zeker met het gletsjerijs op de achtergrond!

De vele sneeuw zorgt toch voor veel nattigheid en verkleumde handen maar we keren toch weer voldaan terug richting het schip. Tijd voor een warme douche en het schip vertrekt al snel verder richting Neko Harbour. Elke grote ijsberg die we passeren wordt goed bekeken naast het schip. We zijn alert! Eens aangekomen in de volgende baai is er goed nieuws te horen door de speaker. We kunnen echt aan land! Het is fijn om even die benen goed te strekken en een wandeling te maken doorheen de sneeuw. Hier zitten opnieuw enkele kolonies gentoo penguins. Met de gletsjers op de achtergrond is het best een spectaculair zicht. Enkele keren horen we een luide knal, een kolossale blok ijs valt in het water met een kleine golfslag als gevolg. In de baai zelf ligt ook een Weddellzeehond.

Een dag later staat er flink wat op de planning. In de ochtend maken we opnieuw een geslaagde landing bij Damoy Point. We brengen met sneeuwschoenen een bezoek aan een vroegere site van de British Antarctic Survey. Hier zijn ook weer wat kolonies gentoo penguins te vinden maar ze vervelen nooit. Hun gedrag blijft leuk om te bestuderen. De soort doet het blijkbaar goed in dit gebied door de klimaatverandering. De gidsen van Oceanwide zetten opnieuw een mooi pad uit vanwaar we ook zicht hebben op het nog steeds bemande Port Lokroy met het plaatselijke posthuis. De mensen ter plaatse worden bevoorraad door cruise-schepen. Oceanwide brengt de mensen soms aan boord voor een verfrissende douche.

Na de lunch zetten we koers naar Paradise Harbour. We stoppen evenwel in de Neumayer Strait, het weer is hier rustig en het klaart zelfs goed op. Er wordt een dwergvinvis gespot en een knappe adelie penguin zit op een ijsberg.  Omdat het op de volgende locatie regent en waait, wordt er beslist om hier ter plaatse een zodiac cruise te maken in de Neumayer Strait. We passeren fotogenieke ijssculputeren, tien soorten blauwe tinten passeren de revue. Puur genieten! Hier kunnen we eindelijk ook bij drie dichte Weddellzeehonden geraken. Wat een kanjers! Normaal stond er nog een avondcruise op de planning maar door de wind vielen deze plannen helaas in het water. Het landschap in de Wilhelmina Bay is wel fantastisch. Je weet niet waar eerst kijken. Eindeloze landschappen. De zoveelste bultrug verveelt nooit en je kan maar een ding hier doen: genieten dat je hier bent! Morgen zou de laatste dag zijn tussen het ijs… Het einde van de reis kwam stillaan in zicht…

Die laatste dag was ook wel echt een met een gouden randje. Het was nog steeds bewolkt en mistig weer maar het leek goed en we begonnen om vier uur in de ochtend ons klaar te maken. De landing was er letterlijk boenk op. Met behulp van de zodiacs konden we net op één stukje gelukkig een veilige landing maken aan Cuverville Island. Heel de baai lag bezaaid met ijsschotsen. Het expeditieteam zette dan weer een route uit tussen enkele kleine kolonies gentoo penguins. Alweer gentoos? Ja, ze zijn hier ook met veel…. Een eenzame adelie penguin werd hier ook snel gevonden. Die bleef verbaasd voor een deel van de groep bleef staren. Het landschap is hier opnieuw onbeschrijfelijk. Ik kan het niet uitleggen. Ijs en veel tinten blauw. Na het zeer lekkere ontbijt komt de volgende bestemming al in zicht. Door de mist komt de zon piepen en de ijsbergen beginnen prachtig te glinsteren. Het klaart helemaal op als we met de zodiacs de omgeving verkennen van de Melchior Islands. De staalblauwe lucht steekt enorm af op de witte ijsbergen. De zonnebril die mee op reis is, kan eindelijk een deftig gebruikt worden. Opnieuw is het hier zeer fotogeniek. Antarctic shags poseren op witte ijsbergen, gentoo penguins springen vlakbij uit het water en we zien eindelijk zonder veel beweging vanaf de zodiac mooie chinstrap penguins op een ijsberg. Ook twee Weddellzeehonden fungeren als echte fotomodellen. De tijd dringt en we worden door de kapitein teruggeroepen. Het is tijd om koers te zetten richting de Drake Passage! Tijdens een lekkere en verdiende lunch varen we weg van de kolosale ijsbegen en rotsformaties. De emperor penguin wordt niet meer gespot. Dat zal voor een volgende keer moeten zijn!

We hebben vanaf nu twee volle zeedagen op de planning. Die twee dagen wordt er nog volop ingezet op nieuwe reissoorten. De oversteek in de bekende Drake Passage verloopt vrij rustig zonder al te veel ruige weersomstandigheden. Zelfs op de tweede dag was er een mooi weertje om zelfs in t shirt op het dek te staan. De ster van de oversteek was zeker wel een sooty albatross. Een knappe nieuwe reissoort waar ik stiekem toch nog wel op gehoopt had. Deze prachtige albatros vloog meer dan een uur rondom de boot. Een andere albatros, de northern royal albatross werd ook nog waargenomen.

Een knappe maar korte waarneming van een zuidelijke butskop zorgde nog voor een aanvulling op de zoogdierenlijst. Ik zette mij ook een klein halfuur op de boeg van het schip, af en toe vlogen enkele Wilson’s storm-petrels voor de boot, van de ondersoort chinensis. Tegenwoordig wordt die doorgaans vernoemd als Fuegian storm-petrel. Voorlopig nog niet echt geklasseerd als echte soort maar daar komt misschien nog verandering in?

’S ochtends sprong ik een allerlaatste keer uit het stapelbedje. Iedereen in de kajuit had een rustige nacht achter de rug zonder schokken en klotsen. De eerste blik buiten door een patrijspoort langs de gang was anders dan gewoonlijk. Een grijze kademuur in plaats van een zicht op de horizon.  Het besef kwam er dat dit echt het einde van de reis was. Het was tijd om iedereen dag te zeggen met een laatste kopje uit de koffiemachine in de lounge. Het was echt een ongelofelijke reis en een heel avontuur! Het einde van de reis? Nee hoor, we hadden nog enkele uren tijd voor we aan de parking klaar moesten staan voor vertrek naar de luchthaven. Ik had wel zin om even de Glacier Martial te bezoeken, net ten noorden van het dorpje en dat weer in het gezelschap van mijn compagnon Diederik. Daar zouden nog enkele doelsoorten zitten die we toch wel even kunnen meepikken. Ochre-naped ground tyrant en yellow-bridled finch werden daar meermaals waargenomen volgens eBird. Onze taxichauffeur slaagde erin om te botsen met een andere wagen op de heenweg, gelukkig kwam er al snel een tweede taxi om ons verder naar boven te brengen. Die botsing van toch even schrikken, gelukkig vielen er geen gewonden, heb het maar eens voor aan het begin van een trip. Eens boven de boomgrens kwamen we al vrij snel de twee doelsoorten tegen vanaf het wandelpad. Het habitat was hier ook zeker in orde voor white-bellied seedsnipes maar onze energie om nog verder te klimmen en af te wijken van de wandelpaden was ver te zoeken en we beslisten om in rustig tempo te voet terug te keren richting Ushuaia. We keken nog uit naar andere doelsoorten maar de afdaling verliep vrij rustig. Een groepje thorn-tailed rayadito’s, enkele white-crested elaenia’s, … We kletsten nog wat verder en maakten zelfs al plannen voor een volgende reis naar Patagonië. Dit habitat is geweldig en er valt hier nog veel te ontdekken voor ons.

En zo eindigde onze once-in-a-lifetime reis! Onvergetelijke herinneringen voor het leven …

ZELF BELEVEN? MEER INFORMATIE OVER DE REIS IN 2027